Er is iets vreemds aan de tijd waarin we leven, constateert Britte Bouchaut. De wereld staat op scherp maar draait ook gewoon door alsof er niets aan de hand is. De protestliederen uit de jaren tachtig houden ons ook nu weer een spiegel voor.

Mirte Brouwer hielp in de bediening bij pop-uprestaurant Happietaria, het studenteninitiatief dat geld ophaalt voor een goed doel. Dit is het soort vrijwilligerswerk dat mensen in haar leeftijdscategorie graag doen, schrijft ze: leerzaam en gezellig, met een concrete einddatum en een duidelijk doel.

Wie durft zich nog kritisch uit te spreken als je het risico loopt dat je universiteit je naam doorgeeft aan de politie? In tijden van democratische erosie moeten universiteiten niet meebuigen, maar weerstand bieden, vindt Sander Otte.

Als student aan de TU Delft is de dood waarschijnlijk wel het laatste waar je aan denkt, schrijft Jenna Pfeifer. De dood is een van de weinige zekerheden in het leven, maar het blijft een van de moeilijkste onderwerpen om over te praten.

In plaats van meer vrouwen toe te laten tot de technische academische wereld als middel tot genderbalans, zou elke vrouw aan het begin van haar carrière ondersteund kunnen worden door een mannelijke collega. Dat stelt Parisa Ghanoni Bostanabad voor in haar eerste column voor Delta.

Dap Hartmann hoorde Hester Bijl tijdens haar installatie als rector magnificus vooral inhoudsloze woorden spreken. Hij doet een suggestie hoe zij die kan omzetten in daadkrachtig leiderschap.

Onder het mom van de openbare orde handhaven, wordt kritiek de kop ingedrukt, constateert Alex Nedelcu. Op de TU Delft hoef je niet eens een misdrijf te plegen om te worden aangegeven bij de politie.