In plaats van selectief uitspraken te doen over politieke ontwikkelingen in andere landen, zouden universiteiten, waaronder de TU Delft, een duidelijk beleid moeten aannemen en openbaren waaruit blijkt wanneer ze zich publiekelijk uitspreken, wanneer ze zwijgen en welke principes aan die beslissingen ten grondslag liggen. Dat schrijft een groep Iraanse TU-medewerkers onder de naam Minab.
Er zijn maar heel weinig situaties waar valse symmetrie zulke groteske vormen aanneemt als in het Israël-Palestina conflict, ziet Sander Otte. Door een lezing van zionist Gil Troy te faciliteren en dit onder ‘vrijheid van meningsuiting’ te scharen, houdt de TU volgens hem de ongelijkheid in stand.
Voor slachtoffers die geen verantwoording hebben gezien en voor medewerkers die nog steeds bang zijn om zich uit te spreken, is het vertrek van de Inspectie van het Onderwijs bij de TU Delft geen teken van succes, maar een voortijdige terugtrekking die bestaande machtsstructuren onveranderd laat, schrijft Mahsa Sajedi in deze ingezonden brief.
Onze afhankelijkheid van AI groeit, constateert Jenna Pfeifer als ze op de campus stiekem op laptops tuurt. Gaan AI-systemen bepalen hoe mensen studeren, denken en misschien zelfs emotioneel gehecht raken? Dan is er serieus publiek debat nodig.
Met weemoed denkt student-assistent Joey Lageschaar terug aan de tijd dat studenten een vette hap konden halen bij de Döner Company op de TU. Het gebouwtje waar het eettentje in zat, is met een dikke laag grijze verf overgeschilderd. Het staat voor een groter verlies, schrijft Lageschaar.
Birgit van Driel werd aan het denken gezet door een uitspraak van de ceo van Momo Medical en vraagt zich af: begin je bij het probleem? Of bij de oplossing?
Dap Hartmann heeft een grote liefde voor echte boeken en tijdschriften. Maar na tientallen jaren verzamelen slokken ze veel ruimte op. Weggooien is uit den boze en doorgeven lukt ook niet, want wie zit nog te wachten op papier in dit digitale tijdperk.
Alex Nedelcu is blij dat de TU studenten wil stimuleren hun mobieltjes minder te gebruiken. Maar kan een campagne die erop gericht is individuen te helpen andere keuzes te maken, ons bevrijden van onze structurele afhankelijkheid van digitale apparaten?
Er is iets vreemds aan de tijd waarin we leven, constateert Britte Bouchaut. De wereld staat op scherp maar draait ook gewoon door alsof er niets aan de hand is. De protestliederen uit de jaren tachtig houden ons ook nu weer een spiegel voor.
