Bezuinigingsmentaliteit

Omdat de mens een mens is

wil hij wat te eten, als het kan.

Geklets geeft hem geen volle maag,

daar komt geen maaltijd van.

De plannen van de TU Delft voor de bezuinigingen liggen klaar. Laten we eens kijken. Ten eerste: geen student-assistenten meer. We kunnen het ons niet veroorloven dat elke student persoonlijke begeleiding krijgt van meer ervaren medestudenten. Ten tweede, minder promovendi. We kunnen het ons niet veroorloven om al die mensen te betalen die onderzoek doen naar het oplossen van maatschappelijke problemen. Ten derde moeten die minder promovendi nu minder tijd besteden aan onderzoek en meer tijd aan het opvangen van het tekort aan onderwijsassistenten.

Tot slot, minder besloten diners voor de vertrekkende rector magnificus. We kunnen het ons niet veroorloven om waardevolle studieruimtes vlak voor de tentamenperiode te sluiten en geld uit te geven aan luxe. Oeps, sorry. Ik las het artikel ondersteboven. Die zijn prima.

De bezuinigingen zijn een externe ontwikkeling waaraan we ons moeten aanpassen. En er zijn situaties waarin onderwijsassistenten hun uren efficiënter zouden kunnen besteden. Er valt ook iets voor te zeggen om promovendi toe te staan – niet te dwingen –onderwijstaken op zich te nemen. Dit kan hen helpen zich voor te bereiden op een academische carrière. Maar je kunt niet ontkennen dat er een rode draad is in de bezuinigingsplannen van de universiteit.

Nee, deze ‘kostenbesparingen’ komen niet door het uitschakelen van tussenpersonen die winst maken met het leveren van diensten op de campus, of uit minder advieskosten. Ze komen ook niet voort uit het verminderen van luxe. Wat geschrapt wordt is een kwestie van macht en representatie. Geen gratis lunch meer voor studenten die lunchlezingen of onderwijscommissies bijwonen. Minder student-assistenten. Meer werk voor promovendi. De last komt terecht bij degenen die de minste invloed hebben op de beslissingen.

Degenen die de macht hebben om hun financiering te beschermen versus degenen die die macht niet hebben

En zo ontstaat de bezuinigingsmentaliteit. Degenen die de macht hebben om hun financiering te beschermen versus degenen die die macht niet hebben. Hoofden van onderzoeksgroepen en cursuscoördinatoren wedijveren om financiering te verkrijgen voor student-assistenten of om de onderwijslast voor hun promovendi te verminderen. De logica van schaarste dwingt tot individualistische beslissingen, waarbij we ons richten op ons eigen welzijn in plaats van op degenen die deze omstandigheden daadwerkelijk opleggen.

Wat is de missie van de TU Delft? Onderwijs en onderzoek om maatschappelijke uitdagingen op te lossen. Studenten en onderzoekers, die het meest te lijden hebben onder de bezuinigingen, zijn de belangrijkste belanghebbenden van de universiteit Ondertussen bezetten de verantwoordelijken van de universiteit, dezelfde mensen die beweren dat we binnen onze middelen moeten leven, een studieruimte voor een privédiner. Als dit i een film zou zijn, zou je zeggen dat de metafoor een beetje te voor de hand liggend is.

Verwacht dus niet dat iemand van boven ons komt redden. We moeten de bezuinigingsmentaliteit voortdurend ter discussie stellen en ons blijven realiseren wie er daadwerkelijk benadeeld wordt. We moeten de beperkte zeggenschap die we hebben gebruiken om druk uit te oefenen op degenen die de beslissingen nemen, en solidariteit eisen. Ik zeg: laten we beginnen met minder privédiners.