Student van de rekening

Drie weken geleden was in Groningen een koe uit een slachthuis ontsnapt. Het dier vluchtte richting de weg en werd daarom door een scherpschutter van de politie neergeschoten. Bij het filmpje stond ‘De beelden kunnen als schokkend ervaren worden.’ De laatste seconden van de doodsstrijd van de koe had de NOS zelfs weggelaten. Uiteindelijk stierf deze koe, net als de andere 1,7 miljoen dieren die per dag in Nederland geslacht worden, en ook nu hoefden we dat gelukkig niet te zien.

Ik was blij toen de nieuwe Schijf van Vijf minder vlees en meer peulvruchten adviseerde: minder vlees eten is een vrij simpele stap met een grote positieve impact op de wereld, zowel op het klimaat als op dierenwelzijn. En het is ook nog eens gezond. Hier liggen ook voor de TU Delft kansen, al zijn er sinds het begin van mijn studententijd grote stappen gezet en is bijvoorbeeld de kantine van Bouwkunde inmiddels helemaal vegetarisch. Wellicht is inspiratie te halen uit de filmpjes die op de snoepautomaten draaien – die het productieproces van cacao tonen. Ik voorspel dat de omslag naar plantaardig zo gemaakt is als we bij alle vleesproducten het maakproces zien.

De nieuwe Schijf van Vijf leek mij in ieder geval geen aanleiding voor ontevredenheid, maar ik werd teleurgesteld: er ontstond nogal wat ophef, tot in de Tweede Kamer. Dit was des te opvallender omdat de politieke partijen die er in de Kamer het meest over vielen dezelfde zijn die de mond vol hebben over de Nederlandse identiteit; alsof erwtensoep, bruine bonen en kapucijners niet diepgeworteld zijn in de Nederlandse eetcultuur. Bovendien lijken de meeste Nederlanders zich niet zo veel aan te trekken van de Schijf van Vijf, en is ook het supermarktaanbod er niet echt op afgestemd. Maar het meest teleurgesteld was ik omdat ons land grotere uitdagingen heeft, waar het eigenlijk over zou moeten gaan.

De tegemoetkoming voor pechgeneratiestudenten is minder dan zesduizend euro

Dit laatste was de minister van Onderwijs niet vergeten, maar dan wel op het moment dat het haar goed uitkwam. Eind maart werd namelijk de extra tegemoetkoming voor pechgeneratiestudenten bekendgemaakt. De tegemoetkoming komt daarmee uit op in totaal iets minder dan zesduizend euro per persoon voor in totaal vier jaar studeren. Ter vergelijking: de basisbeurs is nu 324 euro per maand voor uitwonende studenten. In vier jaar krijgen zij dus 15.552 euro. Je mag zelf het verschil berekenen.

“Het is volgens mij een mooie tegemoetkoming”, vond minister Letschert, “Ik hoop dat studenten zien dat dit in het licht van de uitdagingen in het land substantieel is.” De pechgeneratie krijgt de rekening gepresenteerd.

Ik ontken niet dat er substantiële uitdagingen zijn en ik begrijp ook dat de schatkist niet eindeloos diep is. Maar terwijl ik leerde lezen was de huidige generatie politici aan het genieten van de opbrengsten van Gronings gas, het wegbezuinigen van het gros van ons leger en het vinden van een betaalbaar koophuis.

De pechgeneratie krijgt voor de uitdagingen van ons land de rekening gepresenteerd, zoals we over een paar jaar de rekening gepresenteerd zullen krijgen van het ontoereikende klimaatbeleid. Zoals we de last dragen van het bouwbeleid dat ertoe heeft geleid dat we nauwelijks betaalbare woningen kunnen vinden. Zoals we minder hulp kregen bij het betalen van onze studie zonder merkbare verbetering in het onderwijs.

Wat dat betreft sluit de nieuwe Schijf van Vijf perfect aan bij mijn generatie: vlees is duur, maar peulvruchten kunnen wij wel betalen. Maar als dit het enige beleid is dat ons echt ondersteunt, is dat een treurige zaak. Wordt het niet tijd om de rekening te delen?