Een wandelende portemonnee

Ik stond een paar weken geleden namens het Writing Centre van de TU Delft, waar ik als schrijfcoach werk, op een introductiemarkt voor internationale studenten. De markt vond plaats op X en er waren allerlei kraampjes van diensten van de TU Delft: Studium Generale stond er bijvoorbeeld, en alumnirelaties, de studentenpsychologen en Delta. Daarnaast was er een zaal ingericht met allerlei studentensportverenigingen en -clubs zoals improvisatiecabaret en moderne dans. Als ik er als student was geweest, had ik het een leuke kennismaking met de stad en de universiteit gevonden.

Maar tussen die universiteitsdiensten stond ook een kraampje dat niet in het rijtje thuishoorde. De grote pull-up banner gaf het eigenlijk al weg: die promootte een cashback deal als je je inschreef en daarnaast een bankrekening opende bij een ander bedrijf. Niet iets wat je van de TU Delft zou verwachten. Het bedrijf leverde OV-chipkaarten – daarmee zou je met korting kunnen reizen, al bleef het duurder dan via de NS zelf mogelijk is. Studenten konden zich ter plekke inschrijven en een heel aantal deed dat ook.

In hun schoenen had ik dat misschien ook gedaan. Het stond in een rijtje met bekende en vertrouwde TU Delft-diensten, alsof het ook een partij was die er alleen stond om studenten te ondersteunen. Behalve dat het geen TU Delft-service was, maar een commerciële partij die betaald had voor een plek op de markt. Iets dat voor de studenten die langsliepen niet direct duidelijk was.

Studenten moeten weten wie hen informeert en wie hen iets wil verkopen

We weten inmiddels uit onderzoek dat mensen het makkelijkst van merk wisselen op momenten van grote veranderingen zoals verhuizen of een kind krijgen. Gaan studeren hoort daar zeker bij. Voor veel studenten is dit het moment waarop ze voor het eerst zelf contracten afsluiten en aankopen doen. Dat maakt introductieactiviteiten een aantrekkelijk moment voor bedrijven om nieuwe klanten te werven. En op zichzelf is daar niets mis mee: studenten zijn ook zelf op zoek naar diensten, dus het is logisch dat vraag en aanbod elkaar daar ontmoeten. Het wordt echter problematisch wanneer niet duidelijk is wie de commerciële partijen zijn. Studenten moeten weten wie hen informeert en wie hen iets wil verkopen.

Het gaat mij niet om dit specifieke bedrijf – daarom noem ik het ook niet bij naam. Het gaat mij erom dat het voor veel studenten – zowel eerstejaars als internationals – moeilijk kan zijn om het (Nederlandse) systeem te snappen. Ze vertrouwen erop dat wat tijdens een officiële introductieactiviteit wordt aangeboden, in hun belang is, zeker wanneer deze op dezelfde manier als de TU Delft-diensten wordt gepresenteerd. Als door de bezuinigingen op onderwijs dit soort activiteiten steeds vaker afhankelijk worden van eigen externe financiering, wordt het risico op onduidelijkheid over wie commercieel is en wie niet enkel groter.

Hier ligt een taak voor de organisatoren: duidelijk maken hoe organisaties aan hun plekje komen. En voor de TU Delft: om te evalueren of organisaties die aan introductieactiviteiten deel willen nemen niet enkel van studenten willen profiteren. In ieder geval moet het bij al deze activiteiten voor studenten duidelijk zijn wie er staat om hen belangeloos te ondersteunen, en wie er staat om klanten te werven.