De rest is geschiedenis

Ergens in het niemandsland tussen de voltooiing van mijn proefschrift inclusief de positieve beoordeling ervan door de leescommissie en de verdediging geruime tijd later, liep ik met een van mijn paranimfen over straat. Ik vroeg haar of ze, mocht het noodlot toeslaan, ervoor wilde zorgen dat ik postuum mijn doctorstitel zou ontvangen. Dat zou ze doen. Het is gelukkig niet nodig gebleken. Achter dit, toch wel morbide, gesprek lag mijn wens om als doctor ingenieur de geschiedenis in te gaan. Hoewel, of misschien wel omdat ik (gewenst) kinderloos ben, heb ik blijkbaar de behoefte om op een andere manier mijn aanwezigheid op deze planeet te vereeuwigen (bijvoorbeeld in de archieven van de TU Delft). Doctor ingenieur ben ik geworden, ook al doe ik weinig met die titulatuur.

Het pad daarnaartoe begon bij het kiezen van een techniekprofiel op de middelbare school. Ik combineerde dit echter wel met aanvullende vakken zoals geschiedenis en CKV 3. Geschiedenis vond ik fascinerend, vooral het interpreteren van cartoons uit de krant van een bepaalde periode. Deze cartoons illustreerden de tijdsgeest en de publieke opinie. Eigenlijk is het verbazingwekkend dat we nooit vragen kregen over spraakmakende columns.

Over geschiedenis gesproken, de TU Delft heeft een lange geschiedenis van inmiddels bijna 185 jaar. Van de oprichting als Koninklijke Akademie in 1842, via de Polytechnische School (1864) en de Technische Hogeschool (1905) naar de Technische Universiteit (1986) die we vandaag de dag zijn. Maar ook al is de naam de laatste vier decennia hetzelfde gebleven, de universiteit van vandaag is allang niet meer dezelfde als die waar ik in 2006, halverwege die vier decennia, begon met studeren. Wat vast niet iedereen weet, is dat de universiteit een ‘universiteitshistoricus’ in dienst heeft om onze geschiedenis te onderzoeken en te duiden. Hiervoor zijn allerlei bronnen beschikbaar. Zo was ik ooit (toen ik bestuur deed van de studievereniging Het Technologisch Gezelschap) in het stadsarchief van de TU Delft waar ik bijvoorbeeld notulen uit 1945 aantrof.  Maar ook de berichtgeving van de Delta (sinds 1969) vormt een belangrijke bron van informatie.

Vier jaar geleden vond ik ergens wat van en tikte ik een stukje

Het was niet per se mijn doel om bij te gaan dragen aan deze waardevolle informatiebron, maar vier jaar geleden vond ik ergens wat van en tikte ik een stukje. Ik stuurde het stukje naar de Delta en de rest is geschiedenis. Ik hoop dat mijn columns de latere geschiedschrijvers helpen een beeld te vormen van de TU Delft in de jaren twintig van de 21st^e eeuw.  In 34 columns heb ik gepoogd om met een positieve, verbindende en optimistische insteek duiding te geven aan gebeurtenissen op de TU Delft en in de academische wereld.

Na deze column houd ik het voor gezien: het wordt elke maand lastiger om een origineel onderwerp te vinden. Daarom geef ik mijn plaats in Delta, en daarmee in de geschiedenis van de TU Delft, graag door aan iemand anders, een nieuwe stem. Mijn voorkeur gaat uit naar een collega uit de universiteitsdienst.

Ik hoop dat ik jullie met mijn columns aan het denken heb gezet, jullie heb geïnspireerd en zo nu en dan een lach op jullie gezicht heb veroorzaakt.  Tot ziens op de campus!