De tram, de bloesem en een nieuwe toon

Het is de afgelopen tijd een feest om vanuit mijn kantoor uit het raam te kijken. En niet alleen door de eerste zonnestralen die de lente aankondigen. Zo zijn de hekken langs de trambaan weggehaald, waardoor de campus weer meer bewegingsvrijheid biedt en stond van de ene op de andere dag de Japanse kers in bloei. Lente op de campus is de leukste tijd van het jaar: de bloesem geeft kleur, de ganzen hebben kleintjes, collega’s en studenten zitten buiten. Kortom het bruist. De lente heeft dit jaar een extra zonnig randje dankzij de nieuwe dames (en heer) in gebouw 34: van harte welkom!

Hiermee breekt een nieuw seizoen aan voor de TU Delft. De eerste tekenen zijn die van een seizoen van luisteren, openheid en ruimte voor reflectie. Zo kunnen we koffiedrinken met Hester Bijl (binnenkort de tweede editie) en kunnen we haar eerste honderd dagen volgen via tweewekelijkse filmpjes. Ingrid Thijssen houdt een tijdlijn bij op intranet met leuke foto’s en beschrijvingen van haar activiteiten (zo kunnen we zien dat ook zij soms door de regen moet fietsen) en heeft haar eerste blog geschreven (leuk om er een collega-schrijver bij te hebben).

Het nieuwe CvB wordt echter snel geconfronteerd met de bestuurlijke realiteit. Het blijkt dat de TU Delft, op basis van een convenant met de politie, namen van vijf vreedzame klimaatactivisten met de politie heeft gedeeld. Er volgt een turbulente week, waarin duidelijk wordt dat een van de namen de naam is van een voormalig columnist van de TU Delta, TU Delta in detail publiceert over het convenant, de ondernemingsraad en studentenraad vragen stellen, net als de gemeenteraadsfracties van GroenLinks en PvdA. Na een reactie aan het begin van de week die ik zou kunnen bestempelen als valse start, volgt er een nieuw statement.

Dit statement is anders van toon: het is menselijk en kondigt reflectie aan

Dit statement is heel anders van toon: het is menselijk (we zitten ermee in onze maag), het maakt excuses (zowel persoonlijk als publiekelijk), het kondigt reflectie aan (extern onderzoek) en neemt bestuurlijke verantwoordelijkheid. Ik ben enthousiast! Het zal voor sommigen ongetwijfeld onvoldoende zijn of ‘too little too late’, maar ik zie het als een teken van een nieuw bestuurlijk seizoen: tijd voor de lente! Laten we hopen dat deze bloeiperiode, in tegenstelling tot die van de Japanse bloesem, langer dan een paar weken aanhoudt.

En als de tram dan in 2026, na ruim twintig jaar, echt gaat rijden dan breekt niet alleen een nieuw seizoen, maar ook een nieuw tijdperk aan. De optimist in mij heeft er zin in!