De olympische droom

Ook ik was de afgelopen twee weken in de ban van de Olympische Spelen. Vanaf de bank zien we olympische dromen uitkomen en uit elkaar spatten. De persmolen draait ook op volle toeren. We lezen over Jutta die aankwam met een privéjet en de pers niet te woord wilde staan. We hebben er een mening over, totdat ze die gouden plak pakt en we haar collectief als selfmade woman op handen dragen.

Alle vrouwen van Nederland vallen over de coach van Femke Kok die grapte dat ze alleen nog geen vriend heeft. Waardoor Femke zelf weer op de ophef die volgens haar ‘nergens op slaat’ moet reageren. We leven mee met Joep Wennemars die werd gehinderd door zijn tegenstaander en nipt naast een medaille grijpt op de 1.500 meter en met de dames na de valpartij in de relayfinale. We vieren de gouden plakken van Xandra Velzeboer en Jens van ’t Wout en vieren de 26ste verjaardag van Melle van ‘t Wout bij het winnen van zilver op de 500 meter.

Wat me het meest bijblijft is hoe deze topsporters met elkaar omgaan

Wat me het meeste bijblijft is niet hoe wij ons gedragen vanaf de zijlijn, maar hoe deze topsporters met elkaar omgaan. Femke en Jutta die zich aan elkaar optrekken, elk met hun eigen specialiteit en die daarmee twee keer goud en twee keer zilver binnenslepen. De broertjes Van ‘t Wout die zo blij zijn om samen op het podium te staan dat het niet eens uitmaakt dat Dubois er met het goud vandoor gaat. En de dames die samen enorm balen van de relayfinale zonder elkaar de schuld te geven.

Het mooiste verhaal vind ik dat van het gehele TeamNL Shorttrack en in het bijzonder de rol van materiaalman Kip Carpenter. Kip Carpenter brengt, behalve zijn technische kunde met betrekking tot de ijzers en de schoenen, nog iets bijzonders in het team. Voor elke wedstrijd spreekt Kip namelijk het team toe. Dit doet hij in ludieke outfits. Zo was hij eens verkleed als clown en sprak hij op de Olympische Spelen het team toe in Romeins strijdtenue.

Deze sfeerrituelen (ik begreep dat er ook nog iets was met grappige cadeautjes) zorgen samen met een focus op teambuilding en de kwaliteit van de schaatsers voor een team waarin iedereen zich veilig voelt en optimaal kan presteren. Ik ben blij dat Kip ook af en toe door het team en door de pers in het zonnetje wordt gezet, want het is maar de vraag of het Xandra en Jens zonder hem was gelukt.

En zo werkt het ook in de academische wereld. Hoewel ik wetenschap liever niet met topsport vergelijk, hebben ook veel wetenschappers een droom waar ze jarenlang naartoe werken. En zoals de shorttrackkampioenen het niet alleen kunnen, kunnen wetenschappers dat ook niet. Ook zij functioneren in een team, en alleen met een veilig en goed functionerend team komen dromen uit. Dus wat je academische droom ook is, kijk eens om je heen, realiseer je wie er allemaal bijdraagt aan jouw succes en zet ze in het zonnetje.