Campus

Zwaar Metaal deel 30

Fredo’s emoties waren behoorlijk aan het rollercoasteren. Hij voelde het in zijn maag, ook. Het ontging hem grotendeels dat om hem heen werd bedisseld of zijn bandje alsnog mocht spelen; het ontging hem eveneens dat het ging tussen de Amerikaanse hoofdact (‘lamaarspelen!’) en wat chagrijnige zaalbobo’s (‘sodemieteropzeg!’).

br />
Fredo zag alleen Mylotte, die onmiskenbaar dromerig tegen Bert-Jan aanleunde. En hij zag een hand van Bert-Jan, die over Mylottes rug aaide.

Even viel zijn oog op Fik. Die had het er duidelijk ook moeilijk mee.

Een luid ,,hrm!” van Hurm riep eenieder weer bij de les.

,,Nou jongens, laat maar eens horen dan”, gromde de tourmanager. ,,Eén nummer, dat horen we aan, % en als het niks is pak je de boel weer in.”

Zavjee stuiterde als een brooddronken padvinder naar zijn gitaarversterker. Hurm hing onbewogen zijn bas om en stemde stoïcijns. Bert-Jan klauterde met een zielstevreden gezicht achter z’n drums. Fik had een onweersblik op oneindig, en schakelde zijn elektronica nogal achteloos in % wat oergeluiden teweegbracht die, buiten Paradiso, de duiven deden opfladderen.

Fredo had de blues, de blues, en nuthin’ but ze blues. Hij trapte verbeten op wat effectpedaaltjes en zijn gitaar loeide.

Bert-Jan brulde een songtitel en tikte af: er kwam structuur in de chaos.

Stonerrock, en dan Nederlandstalig. Het kwam bij Fredo op dit moment hard aan om de tekst te zingen die hij een poosje geleden had geschreven naar aanleiding van het liefdesverdriet van Fik.

,,Dit is noodzakelijk kwaad, ’t wil zeggen % ik ben noodzakelijk kwaad…”

Hij zong met zijn ogen stijf dicht en zijn ziel wijd open.

Het kwam over.

Fredo’s emoties waren behoorlijk aan het rollercoasteren. Hij voelde het in zijn maag, ook. Het ontging hem grotendeels dat om hem heen werd bedisseld of zijn bandje alsnog mocht spelen; het ontging hem eveneens dat het ging tussen de Amerikaanse hoofdact (‘lamaarspelen!’) en wat chagrijnige zaalbobo’s (‘sodemieteropzeg!’).

Fredo zag alleen Mylotte, die onmiskenbaar dromerig tegen Bert-Jan aanleunde. En hij zag een hand van Bert-Jan, die over Mylottes rug aaide.

Even viel zijn oog op Fik. Die had het er duidelijk ook moeilijk mee.

Een luid ,,hrm!” van Hurm riep eenieder weer bij de les.

,,Nou jongens, laat maar eens horen dan”, gromde de tourmanager. ,,Eén nummer, dat horen we aan, % en als het niks is pak je de boel weer in.”

Zavjee stuiterde als een brooddronken padvinder naar zijn gitaarversterker. Hurm hing onbewogen zijn bas om en stemde stoïcijns. Bert-Jan klauterde met een zielstevreden gezicht achter z’n drums. Fik had een onweersblik op oneindig, en schakelde zijn elektronica nogal achteloos in % wat oergeluiden teweegbracht die, buiten Paradiso, de duiven deden opfladderen.

Fredo had de blues, de blues, en nuthin’ but ze blues. Hij trapte verbeten op wat effectpedaaltjes en zijn gitaar loeide.

Bert-Jan brulde een songtitel en tikte af: er kwam structuur in de chaos.

Stonerrock, en dan Nederlandstalig. Het kwam bij Fredo op dit moment hard aan om de tekst te zingen die hij een poosje geleden had geschreven naar aanleiding van het liefdesverdriet van Fik.

,,Dit is noodzakelijk kwaad, ’t wil zeggen % ik ben noodzakelijk kwaad…”

Hij zong met zijn ogen stijf dicht en zijn ziel wijd open.

Het kwam over.

Redacteur Redactie

Heb je een vraag of opmerking over dit artikel?

delta@tudelft.nl

Comments are closed.