Op dit stukje campus mag je spitten in plaats van studeren

Rondom X verwacht je vooral klinkers, zand en gemaaide grasvelden. Maar wie verdwaalt, kan zomaar in een klein stukje natuur belanden. De ruimte tussen X, de BalPolflats langs het water en de voetbalvelden is omgetoverd tot een groene oase. Je hoort er vogels kwetteren en ziet, met een beetje geluk, een egeltje scharrelen. Welkom op de Campus Farm.

Naast moestuintjes en een ronde groene kas vind je er de Schuur: een klein houten huisje met mossig dak en regentonnen voor de plantjes. Binnen zitten vier internationale studenten en medewerkers klaar voor een introductiecursus tuinieren, die X aanbiedt aan mensen die een campusmoestuin huren. De deelnemers krijgen de opdracht een groente of stuk fruit bij hun naam te bedenken. Resultaat: Alison Asparagus, Brian Boerenkool, Willa Willow en Renée Radish.

Powerpointpresentatie vol planten

Zodra de aanstormend tuiniers hun bijnamen hebben geclaimd, klikt moestuindocent Denise vrolijk door een met planten versierde PowerPoint. Eens in de zoveel tijd tilt een student zijn of haar spullen op, om ruimte te maken voor een spin die over de tafel kruipt.

De Campus Farm telt 23 moestuintjes en de in totaal 30 huurders ontfermen zich over een heel of een half plot. Wie zijn het en wat zijn ze van plan met hun stukje groen?

Alison ‘Asparagus’ Kelly

Promovendus Energy Engineering Alison Kelly (25) staat naast haar moestuin te kletsen met een Nederlandse vriend. Zelf is ze Iers en woont nu een half jaar in Nederland. Na zijn afscheid neemt Alison de tijd om een moeder en haar driejarige dochter uitleg te geven over de Campus Farm. Enthousiast vertelt ze over de cursussen, de materialen die je krijgt als je een plot huurt, en ga zo maar door. Sowieso is ze makkelijk aan de praat te houden: vragen zijn nauwelijks nodig.

Alison komt uit een dorpje in de buurt van Dublin. Ze omschrijft de Ierse hoofdstad als dorps, klein genoeg om er alle basisscholen te kennen. Volgens Alison is het vragen naar elkaars basisschool een standaard ijsbreker onder Dubliners. Op de Campus Farm zijn behoorlijk veel Ieren: zeker vier hebben er voet aan de grond gezet.

Als kind probeerde Alison al groenten in de achtertuin te verbouwen, maar dat lukte nooit. “Het was gewoon te nat”, vertelt ze. Ergens anders lukte het wel. Na vijf jaar op de wachtlijst van een volkstuinvereniging in de buurt van Dublin, kregen zij en haar vader een stuk grond van honderd vierkante meter toegewezen. Twee jaar lang hebben ze daar flink geëxperimenteerd. “Daar gooiden we maar wat in de grond om te zien wat er gebeurde. Hier op de Campus Farm is een deel van de uitdaging dat je weinig ruimte hebt. Ik wil dus ook echt leren waaróm iets werkt.”

De tekst gaat verder onder de foto.

De Campus Farm was voor haar een belangrijke reden om naar Delft te komen. Nog voordat ze naar huizen in Nederland zocht, zocht ze naar moestuintjes.

Ze noemt tuinieren een manier om te ontsnappen aan haar studie. Toch is ze moeilijk te stoppen als ze  eenmaal over die studie begonnen. In Ierland deed ze werktuigbouwkunde, waar ze een liefde ontdekte voor rekenen met warmte en vloeistoffen. Sindsdien houdt ze zich bezig met Energy Engineering en een half jaar geleden begon ze aan haar PhD. Ze doet nu precies waar ze het beste in is, zegt ze. “Veel vragen stellen en me enorm verdiepen in hoe iets werkt”, legt ze uit. “Daarmee kan ik een verschil maken en dat is heel motiverend. I’m literally living the dream.”

Brian ‘Boerenkool’ Dsouza

Promovendus Brian Dsouza (29) pakt wat spullen uit de Schuur, snuffelt rond bij zijn moestuin en gaat zitten op een bankje in de zon. Voor de camera neemt hij vrolijk allerlei poses aan. Over het resultaat is hij enthousiast. Hoewel hij na zeven jaar in Nederland de taal redelijk goed zegt te spreken, voert hij het gesprek toch liever in het Engels.

In 2019 verhuisde Brian voor een master in luchtvaart- en ruimtevaarttechniek vanuit Mangalore – een Indiase stad ter grootte van Utrecht – naar Delft. Wat hij vooral mist aan India is zijn familie, waar hij één keer per jaar een paar weken langsgaat. Dat is gezellig, maar daarna wil hij ook wel weer terug. “In Nederland voelt ik me eigenlijk beter thuis dan in India. Het is daar erg druk.” Ook het eten vindt hij te pittig, al eet hij wel pittiger dan zijn vrienden. “Maar aan mijn moeder en oma kan ik niet tippen. Ik denk dat zij gewoon van pijn houden.”

Toch kweekt hij het liefst pepers. Thuis heeft hij een verzameling peperplanten en maakte hij al eens (veel te) pittige saus. Zijn interesse in tuinieren begon tijdens zijn kinderjaren. “Tot ik een jaar of vier was hadden we een groot stuk land met bananenbomen en andere fruitplanten. Ik vond het leuk om te zien hoe de planten groeiden.” Toen zijn grootouders overleden, verdeelden hun kinderen het land. Ze bouwden elk een huis, waardoor een groot deel van de planten verloren ging. “We hadden een gigantische mangoboom, die elk jaar honderden mango’s gaf. Die mis ik echt.”

Greenhouse op balkon

Pas in Delft begon hij zelf te tuinieren. Op het schaduwrijke balkon van zijn eerste huis kwam het niet van de grond. Maar het huis waar hij nu woont, krijgt enorm veel zon. “Onze eetkamer ligt op het zuiden en noem ik the greenhouse.” Daar heeft hij inmiddels meer dan twintig planten, van pepers en tomaten tot een citroenboom die begon als supermarktcitroen.

Hij werkt in de windtunnel op de campus aan windmolenparken. “Zo lever ik een bijdrage aan iets belangrijks.” Na zijn PhD wil Brian het wat rustiger aan doen. “Misschien ga ik wel een tijdje tuinieren.”

Willa ‘Willow’ Farrelly

Gehurkt naast het gemeenschappelijke perkje in het midden van de Campus Farm haalt hogeschoolstudent Willa Farelly (22) wat onkruid weg. Bij het horen van haar naam staat ze met een verlegen glimlach op. Eigenlijk is onkruid wieden tegen haar principes: afgelopen maand volgde ze in Andalusië een cursus over permacultuur, waarbij je leert om meer in harmonie met de natuur te leven. “Bij permacultuur gebruik je echt wat er al is. Onkruid is er ook om een reden.”

Willa verliet haar geboorteland Ierland op haar veertiende. Na acht jaar in Nederland spreekt ze accentloos Nederlands, zo nu en dan doorspekt met een Engelse uitdrukking. Het laatste huis waar ze woonde, had haar moeder gekozen vanwege het bijbehorende stukje land. Zo graag wilden ze tuinieren. “Maar toen kwamen we erachter dat het daar altijd koud en nat is en er overal stenen lagen. Dat was niet te doen.”

Dierenpopulaties

Willa studeert Landscape and Environment Management aan Hogeschool Inholland. Ze doet bijvoorbeeld onderzoek naar dierenpopulaties, of werkt aan manieren om steden groener te maken. Haar reis naar Andalusië gold als stage en werd door de hogeschool vergoed. Die cursus was de trigger om zich in te schrijven voor de Campus Farm.

Over een favoriet gewas hoeft Willa niet lang na te denken. Rabarber. “Ik hou echt van die groente. Dat is het enige wat in Ierland goed groeide. Helaas heb je voor rabarber meer dan een jaar nodig, maar ik weet niet of ik het volgend jaar nog een keer ga doen.”

Lees verder onder de foto.

Ook aardappelen had ze graag willen verbouwen, maar die zijn niet toegestaan: ze verspreiden zich namelijk te snel. Gelukkig heeft ze een oplossing gevonden. Een bouwwerk met hangende zakken aarde, die je kunt opensnijden om de aardappels te oogsten. Op die manier kunnen ze niet het hele gebied overnemen.

Thuis kweekt ze tomaten en komkommer in potten. Voor inzaaien op de Campus Farm is het nog te vroeg, omdat het in theorie nog kan vriezen. “Ik kijk ernaar uit om te beginnen. In de tuin ben ik rustiger in mijn hoofd. Dan ben ik gewoon lekker met mijn plantjes bezig.”

Auteur: Kobus Krabben