Ik heb geen tv thuis.

Op de avond van vertoning lichten zij hun keuze toe. Drie programmeurs lichten alvast een tipje van de sluier op.

Nadat onder meer actrice Ricky Koole, architecte Francine Houben en violiste Isabella van Keulen hadden afgezegd, kozen zeven insiders en het publiek hun favoriete film. Het resultaat is een gevarieerd programma. Kassakrakers zoals ‘Romeo + Juliet’, maar ook ‘Os Canibais’, waarin geen woord wordt gesproken. Vanavond wordt publiekslieveling ‘Festen’ vertoond.

Jérôme van Dam is bestuursvoorzitter van de Stichting Filmhuis Delft en koos de Franse film ‘La Haine’ (De Haat). ,,Mijn eerste keuze was ‘Ran’, een Japanse verfilming van Shakespeare’s ‘King Lear’ geregisseerd door Kurosawa. Maar die was niet beschikbaar.”

In ‘La Haine’ worden drie Franse straatvrienden uit een verpauperde Parijse buitenwijk vierentwintig uur lang gevolgd. Ze blowen, drinken, vinden een pistool en krijgen ruzie met elkaar, met neo-nazi’s, met de politie. ,,Ooh ooh, it’s the sound of tha police…”

Van Dam: ,,Fantastische acteurs, ijzersterke dialogen en grappen. De film staat dicht bij de harde realiteit. Door de zwartwitfotografie komt dat realisme nog sterker over. Mooi vind ik ook hoe de camera vrij door de lucht zweeft.” De film eindigt hard en verrassend. ,,Er is niet een of ander stom, ongeloofwaardig einde aan gebreid zoals bij veel Hollywoodfilms.”

Okno v Parizh

Onvermoeibaar filmhuisbezoeker Burghard Ilge ziet meer dan honderd bioscoopfilms per jaar. ,,Ik heb geen tv thuis, misschien heeft het daarmee te maken.” Van zijn lijst met dertien films bleek pas de zevende beschikbaar te zijn: ‘Okno v Parizh'(Window to Paris). Ilge zag de Russische film in 1994 tijdens een klein festival aan de Tsjechische grens.

,,Vroeger kwamen uit Rusland vrijwel uitsluitend films vol communistische ideologie. De enige mogelijkheid voor regisseurs iets toe te voegen was in de vorm van symbolische daden en citaten uit oude literaire stukken.” Zware kost voor de Westerse bioscoopganger.

Toen Gorbatsjov halverwege de jaren tachtig aan de macht kwam, ontstond de ‘parallel cinema’: provocerende, surrealistische films. Ilge: ,,Daarbij moet je denken aan zoiets als een vermoorde vrouw die in een donker bosje ligt weg te rotten op de vrolijke klanken van een Russisch gedicht.

‘Okno v Parizh’ is volgens Ilge representatief voor een nieuw soort Russische film. ,,Komedies met diepgang en vol zwarte humor, veel grappen over de alledaagse realiteit. In Rusland sta je gewoonlijk voor elk rotding een halve dag in de rij. Dan ben je eindelijk in de winkel en dan is er alleen toiletpapier.”

De film begint dan ook met het beeld van een rij wachtende Russen in Sint Petersburg. Wanneer de winkelbediende schreeuwt dat de wodka op is, beginnen de wachtenden te mopperen. ,,Zorg dat die lui weggaan,” beveelt ze een groepje straatmuzikanten voor haar winkel. ,,Speel de internationale.” Bij de eerste klanken van het proletarisch verbroederingslied vluchten de wachtenden in paniek weg. In vroegere films ondenkbaar.

,,Vaak bevatten de films sprookjesachtige elementen. Dan kan opeens iedereen vliegen of, zoals in deze film, via een raam een uitstapje maken naar Parijs.”

Angel Baby

René van Steen, eigenaar van Delfia en Apollo, koos de film ‘Angel Baby’. ,,Het is een goede film, maar ik heb hem vooral gekozen vanwege het verhaal erachter.” In 1995 deed Van Steen in Cannes inkopen voor distributeur RCV. Hij las over Angel Baby, vond de film interessant, maar moest constateren dat vrijwel niemand zijn enthousiasme deelde. Ook collega’s van RCV zagen de film niet zitten. ,,Ik heb mijn zin doorgedrukt en uiteindelijk hadden ze zoiets van: ‘vooruit dan maar, een speeltje voor René’.”

Volgende obstakel vormde de Australische producent. ,,Die vond het bod te laag. Maar andere distributeurs wilden de film al helemaal niet dus aan het eind van de week zakte de prijs en kon ik de film vrij goedkoop krijgen.” Terug in Nederland legde Van Steen de film voor aan de festivaldirecteur van het Rotterdams Filmfestival. ,,Ook al niet geïnteresseerd. Hij wilde alleen de andere film die ik had ingekocht: Leaving Las Vegas.”

Van Steen koppelde de verkoop van Leaving Las Vegas aan die van Angel Baby. Het in de maag splitsen van een film vond de festivalorganisatie niet zo sympathiek. ,,Om ons terug te pakken, om aan te tonen dat het publiek de film weg zou stemmen, draaide hij mee in het publieksprijs programma. Nou, je raadt het al: Angel Baby won in 1996 de Tiger Award.”

De film gaat over twee verliefde psychiatrische patiënten die voor de gezondheid van hun toekomstige baby stoppen met medicijnen slikken. ,,Niet de makkelijkste film,” volgens Van Steen: ,,Het zou me niet verbazen als de rechten inmiddels zijn opgekocht door de farmaceutische industrie: het is een film die zwaar depressief maakt.”

Programma

22-03: Festen (publieksfavoriet van de afgelopen vijf jaar)

23-03: Okno v Parizh (Burghard Ilge, trouw bezoeker)

24-03: Election (Hans Beerekamp, filmrecensent NRC Handelsblad)

25-03: Os Canibais (Frans van der Vaart, directeur kunstcentrum / kunstuitleen Delft)

26-03: Romeo+Juliet (Mathijs Mahler, wethouder Cultuur Delft)

27-03: Killer (Gerard Huisman, art-house distributeur)

28-03: Angel Baby (René van Steen, eigenaar Delfia / Apollo)

29-03: La Haine (Jérôme van Dam, bestuursvoorzitter Stichting Filmhuis Delft)

Filmhuis Lumen viert deze week haar vijfjarig bestaan aan het Doelenplein. Concurrent, recensent en trouwe bezoeker kozen hun favoriete film. Op de avond van vertoning lichten zij hun keuze toe. Drie programmeurs lichten alvast een tipje van de sluier op.

Nadat onder meer actrice Ricky Koole, architecte Francine Houben en violiste Isabella van Keulen hadden afgezegd, kozen zeven insiders en het publiek hun favoriete film. Het resultaat is een gevarieerd programma. Kassakrakers zoals ‘Romeo + Juliet’, maar ook ‘Os Canibais’, waarin geen woord wordt gesproken. Vanavond wordt publiekslieveling ‘Festen’ vertoond.

Jérôme van Dam is bestuursvoorzitter van de Stichting Filmhuis Delft en koos de Franse film ‘La Haine’ (De Haat). ,,Mijn eerste keuze was ‘Ran’, een Japanse verfilming van Shakespeare’s ‘King Lear’ geregisseerd door Kurosawa. Maar die was niet beschikbaar.”

In ‘La Haine’ worden drie Franse straatvrienden uit een verpauperde Parijse buitenwijk vierentwintig uur lang gevolgd. Ze blowen, drinken, vinden een pistool en krijgen ruzie met elkaar, met neo-nazi’s, met de politie. ,,Ooh ooh, it’s the sound of tha police…”

Van Dam: ,,Fantastische acteurs, ijzersterke dialogen en grappen. De film staat dicht bij de harde realiteit. Door de zwartwitfotografie komt dat realisme nog sterker over. Mooi vind ik ook hoe de camera vrij door de lucht zweeft.” De film eindigt hard en verrassend. ,,Er is niet een of ander stom, ongeloofwaardig einde aan gebreid zoals bij veel Hollywoodfilms.”

Okno v Parizh

Onvermoeibaar filmhuisbezoeker Burghard Ilge ziet meer dan honderd bioscoopfilms per jaar. ,,Ik heb geen tv thuis, misschien heeft het daarmee te maken.” Van zijn lijst met dertien films bleek pas de zevende beschikbaar te zijn: ‘Okno v Parizh'(Window to Paris). Ilge zag de Russische film in 1994 tijdens een klein festival aan de Tsjechische grens.

,,Vroeger kwamen uit Rusland vrijwel uitsluitend films vol communistische ideologie. De enige mogelijkheid voor regisseurs iets toe te voegen was in de vorm van symbolische daden en citaten uit oude literaire stukken.” Zware kost voor de Westerse bioscoopganger.

Toen Gorbatsjov halverwege de jaren tachtig aan de macht kwam, ontstond de ‘parallel cinema’: provocerende, surrealistische films. Ilge: ,,Daarbij moet je denken aan zoiets als een vermoorde vrouw die in een donker bosje ligt weg te rotten op de vrolijke klanken van een Russisch gedicht.

‘Okno v Parizh’ is volgens Ilge representatief voor een nieuw soort Russische film. ,,Komedies met diepgang en vol zwarte humor, veel grappen over de alledaagse realiteit. In Rusland sta je gewoonlijk voor elk rotding een halve dag in de rij. Dan ben je eindelijk in de winkel en dan is er alleen toiletpapier.”

De film begint dan ook met het beeld van een rij wachtende Russen in Sint Petersburg. Wanneer de winkelbediende schreeuwt dat de wodka op is, beginnen de wachtenden te mopperen. ,,Zorg dat die lui weggaan,” beveelt ze een groepje straatmuzikanten voor haar winkel. ,,Speel de internationale.” Bij de eerste klanken van het proletarisch verbroederingslied vluchten de wachtenden in paniek weg. In vroegere films ondenkbaar.

,,Vaak bevatten de films sprookjesachtige elementen. Dan kan opeens iedereen vliegen of, zoals in deze film, via een raam een uitstapje maken naar Parijs.”

Angel Baby

René van Steen, eigenaar van Delfia en Apollo, koos de film ‘Angel Baby’. ,,Het is een goede film, maar ik heb hem vooral gekozen vanwege het verhaal erachter.” In 1995 deed Van Steen in Cannes inkopen voor distributeur RCV. Hij las over Angel Baby, vond de film interessant, maar moest constateren dat vrijwel niemand zijn enthousiasme deelde. Ook collega’s van RCV zagen de film niet zitten. ,,Ik heb mijn zin doorgedrukt en uiteindelijk hadden ze zoiets van: ‘vooruit dan maar, een speeltje voor René’.”

Volgende obstakel vormde de Australische producent. ,,Die vond het bod te laag. Maar andere distributeurs wilden de film al helemaal niet dus aan het eind van de week zakte de prijs en kon ik de film vrij goedkoop krijgen.” Terug in Nederland legde Van Steen de film voor aan de festivaldirecteur van het Rotterdams Filmfestival. ,,Ook al niet geïnteresseerd. Hij wilde alleen de andere film die ik had ingekocht: Leaving Las Vegas.”

Van Steen koppelde de verkoop van Leaving Las Vegas aan die van Angel Baby. Het in de maag splitsen van een film vond de festivalorganisatie niet zo sympathiek. ,,Om ons terug te pakken, om aan te tonen dat het publiek de film weg zou stemmen, draaide hij mee in het publieksprijs programma. Nou, je raadt het al: Angel Baby won in 1996 de Tiger Award.”

De film gaat over twee verliefde psychiatrische patiënten die voor de gezondheid van hun toekomstige baby stoppen met medicijnen slikken. ,,Niet de makkelijkste film,” volgens Van Steen: ,,Het zou me niet verbazen als de rechten inmiddels zijn opgekocht door de farmaceutische industrie: het is een film die zwaar depressief maakt.”

Programma

22-03: Festen (publieksfavoriet van de afgelopen vijf jaar)

23-03: Okno v Parizh (Burghard Ilge, trouw bezoeker)

24-03: Election (Hans Beerekamp, filmrecensent NRC Handelsblad)

25-03: Os Canibais (Frans van der Vaart, directeur kunstcentrum / kunstuitleen Delft)

26-03: Romeo+Juliet (Mathijs Mahler, wethouder Cultuur Delft)

27-03: Killer (Gerard Huisman, art-house distributeur)

28-03: Angel Baby (René van Steen, eigenaar Delfia / Apollo)

29-03: La Haine (Jérôme van Dam, bestuursvoorzitter Stichting Filmhuis Delft)