Waar is de Döner Company gebleven?

Op weg van de UB terug naar huis, een route die ik normaal altijd fiets, wandelde ik laatst langs een excentriek gebouwtje dat ik amper nog herken. Door mijn slakkengangetje had ik tijd om mij te verwonderen over de architectuur, die om de een of andere reden charmant en uniek op mij overkwam. Ik gluurde naar binnen, en probeerde de momenten terug te roepen die wij als studenten daar hebben beleefd.

In 2013 opende de Döner Company hier een nieuwe vestiging, die door Delta pittoresk werd geïntroduceerd als een ‘Turks eethuisje’. Niet veel later zou dit etablissement overspoeld worden met dronken studenten, onder wie de achttienjarige Joey, die na een paar biertjes (te veel) vanaf ID Kafee overstaken naar het uit twee halve cirkels opgezette gebouw om een broodje falafel te scoren.

Ik was er trouwens ook regelmatig op nuchtere dagen te vinden. Zo heb ik nog een oud appje aan een studievriendin waarin ik mededeelde: “ik ga ff doner eten en dan ga ik bij ub college terugkijken”. Het appje was verstuurd om 21.29 uur – een gezond studieritme ontwikkelde ik pas veel later.

Hoewel de herinneringen nog vers in het geheugen zitten, is er van de dönerzaak niet veel meer te zien. Ergens tussen 2020 en 2021 is de Döner Company vertrokken, en zette Oranjestate Vastgoed het gebouwtje te koop als ‘solitair liggend horeca-object’ voor een luttele 640 duizend euro. De advertentie bevat vijf foto’s en een oppervlakte-indicatie van ongeveer 90 vierkante meter. Waar is een gebouwtje van deze grootte en deze locatie anders voor te gebruiken dan als snackbar voor gemakzuchtige twintigers?

Door het eerdergenoemde Delta-artikel kwam ik erachter dat het gebouwtje voor de komst van het Turkse eethuis dienstdeed als postkantoor. Een duik in het archief van Google Maps Street View geeft een beeld van de ontwikkeling van het gebouw. Zo ontdekte ik dat er in 2009 sigaretten werden verkocht, er destijds drie geldautomaten in een straal van tien meter stonden en dat er tot en met 2018 een telefooncel stond. Die was er dus nog in mijn studietijd!

Het is mij nooit opgevallen hoeveel de plek in de tussentijd veranderd is, en wat we gaandeweg stilletjes zijn kwijtgeraakt.

In 2022 kocht de TU het pand en kreeg het voor het eerst in vijftien jaar een makeover. Hoewel die omschrijving doet vermoeden dat het een metamorfose was à la ‘vrouwelijke hoofdrolspeler in romcom met hulp van gay best friend’, is het resultaat verre van dat. Aan de buitenkant zit een dikke laag grijze verf, aan de binnenkant een likje blauw met wat vergadertafels waar ik nog niemand aan heb zien zitten. Zo heeft dit goedkoop uitziende maar drukbezochte stukje campus een sombere uitstraling gekregen.

Online is er niets te vinden over de huidige functie van het gebouw, al doet het interieur een bestuurlijke instantie vermoeden. Wellicht het team dat verantwoordelijk is voor de uitbreidingen en verbouwingen van de campus. Achter het raam hangen twee tv-schermen die plannen uitzenden waar niemand naar omkijkt.

Nu ik het gebouw zo zie, heb ik mijn twijfels of er in al die plannen nog ruimte is voor de spontaniteit en onbezonnenheid waar ik zelf van heb mogen genieten. Al die momenten die ik daar gedeeld heb met andere studenten: het zijn interacties waarvoor steeds minder plek is op de campus.

Zo verandert de campus onopgemerkt. Niet met grote gebaren, maar door langzaam alles glad te strijken en over te verven. Juist daarom is het belangrijk te blijven herinneren wat er was. In mijn hoofd, en nu ook in dit artikel, leeft het Turkse eethuisje in ieder geval nog even voort.