In de gastcolumn van 20 maart houdt Chris Peels, directeur personeel en organisatie, een pleidooi voor minder structuur.
,pic brief.gifIn het artikel ‘Sectie vecht om behoud’ in Delta nr. 10 viel mij vooral de zin precies in het midden op. ,,De decaan en de rector vinden professor Van Beek geen wetenschappelijk zwaargewicht.’
De TU wil bezuinigen. Daartoe worden allerlei plannen ontwikkeld. Een van die plannen is: er moeten mensen weg. Als we oudere mensen ontslaan, kunnen we nieuwe, jonge, goede, knappe, goedkope onderzoekers aantrekken.
Bij een externe deskundige informeerde ik onlangs naar zijn indrukken van het topmanagement aan de TU Delft. Zoals wel vaker was ook nu het antwoord dat TU-medewerkers opvallen door hun affiniteit tot structuren en tot discussies over taken en bevoegdheden.
In de Delta van vorige week spreekt decaan D’Angremond van Civiele Techniek zich uit tegen juridische steun vanuit de TU aan studenten die een geschil hebben met diezelfde TU.
In zijn brief ‘Verdeelmodel discrimineert derde-geldstroomonderzoek’ (Delta 27-2-97) stelt de heer Maas terecht dat het nieuwe verdeelmodel van het college van bestuur de opbrengst van een standaard derde-geldstroomcontract via de outputfinanciering met 60 procent devalueert.
Clustering is echt op zijn retour. Een beetje spellingschecker geeft u een waarschuwing. Clusteren kan niet meer, het wordt teveel. Als wij niet opschieten met de reorganisatie van de faculteiten missen wij de boot.
Vorige week woensdag werd de universiteitsraad gehoord over de keuze van het nieuwe medezeggenschapsstelsel. Enige invloed had dit horen niet, want het college van bestuur had al een half jaar geleden besloten hoe het nieuwe stelsel er uit moet zien.
Twee fundamentele zaken stonden vorige week op de agenda van de universiteitsraad. De clustering van de faculteiten en het toekomstige medezeggenschapsstelsel.
Penthouse’Te koop: schitterend penthouse met riant uitzicht’, stond er in de advertentie. Ik had zo’n onbestemde zaterdag en dan ga ik soms de onroerend-goedadvertenties in de krant lezen, als een soort blik op mijn toekomst, met die plaatjes van geplande huizen en gezinnen stralend van tekentafelknusheid, die me meestal wel een opgelucht gevoel geven, net als de contact- en overlijdensadvertenties, omdat ik weet dat ze voorlopig toch nog niet voor mij bedoeld zijn.
