Campus

Desgevraagd

Vrachtauto’s met overgewicht moeten oppassen. Wellicht krijgen te zwaar beladen wagens straks volautomatisch een bon. Overvolle vrachtwagens zijn een ramp voor de weg.

Jaarlijks veroorzaken ze voor miljoenen guldens schade aan het asfalt, wat ook nog eens hinder oplevert door het extra wegonderhoud. Steekproefsgewijs worden de al te zware jongens wel eens betrapt, maar de meeste dikkertjes glippen door de controles heen. Aan de buitenkant is tenslotte niet te zien hoe zwaar de belading van een voertuig is. De controle gebeurt nu bovendien op een apart meetpunt met weegapparatuur, waardoor de meetcapaciteit beperkt is.

Dat moet anders. Om de kosten aan het wegdek te verhalen, wil minister Netelenbos van Verkeer een geautomatiseerd weegsysteem voor vrachtwagens invoeren. Sensoren in het wegdek meten hoe groot de wieldruk is, en overtreders krijgen automatisch een bon.

Sinds september 1997 is al enige ervaring opgedaan met dergelijke systemen langs de A15 en A16. Deze weigh-in-motion opstellingen zijn echter vrij onnauwkeurig en vooral bedoeld om voorselecties voor de politiecontroles te maken. De systemen die Netelenbos op het oog heeft gaan veel verder.
Rek

Desgevraagd vertelt Ronald Henny, ex-TU medewerker en nu werkzaam bij de Dienst Weg- en Waterbouw, dat het meten sec niet zo’n probleem is. De weegsensoren berusten op bewezen technieken. ,,Je kunt bijvoorbeeld weegplaten gebruiken. Daarop zitten rekstrookjes, heel dunne draadjes in een zigzagvorm, die langer worden als de plaat onder belasting doorbuigt. De weerstand van de strookjes verandert hierdoor, en dat is een maat voor het gewicht van de vrachtauto. En bij piëzo-elektrische en capacitatieve sensoren treedt onder druk een verandering in de elektrische lading op.”

De piëzo-elektrische modellen zijn makkelijk in kabelvorm te gieten, en kunnen dus zo het asfalt in. Lijnsensoren, heten ze dan. Een nieuwe ontwikkeling in deze tak van sport is de toepassing van glasvezel. Henny: ,,Daar gaat licht van verschillende frequenties doorheen. Als de kabel wordt ingedrukt, weerkaatst het licht op de andere manier. Daaruit kun je het gewicht ook weer bepalen.”

De sensoren zijn het probleem dus niet. Wat de gewichtsbepaling van rijdende vrachtauto’s zo lastig maakt, is het feit dat ze, wel rijden. ,,Bij bewegende voertuigen heb je niet alleen met de nauwkeurigheid van het meetsysteem te maken, maar ook met variaties in de dynamische belasting. Die zijn onder meer afhankelijk van het wegdek, de banden en de vering. Er zit nog wel een stuk ontwikkeling in voor je de metingen direct kunt gebruiken om bonnen uit te schrijven.”

Er liggen natuurlijk al oplossingen in de kast. ,,Je kunt meerdere sensoren gebruiken en de meetresultaten middelen. Dan kom je aardig in buurt van het statische gewicht. Verder kun je het dynamische spectrum van de vrachtauto bepalen, en daarmee de meetgegevenscorrigeren.” Waar de keuze uiteindelijk op zal vallen, kan Henny echter niet zeggen. ,,Die beslissing is niet aan mij.”

Overvolle vrachtwagens zijn een ramp voor de weg. Jaarlijks veroorzaken ze voor miljoenen guldens schade aan het asfalt, wat ook nog eens hinder oplevert door het extra wegonderhoud. Steekproefsgewijs worden de al te zware jongens wel eens betrapt, maar de meeste dikkertjes glippen door de controles heen. Aan de buitenkant is tenslotte niet te zien hoe zwaar de belading van een voertuig is. De controle gebeurt nu bovendien op een apart meetpunt met weegapparatuur, waardoor de meetcapaciteit beperkt is.

Dat moet anders. Om de kosten aan het wegdek te verhalen, wil minister Netelenbos van Verkeer een geautomatiseerd weegsysteem voor vrachtwagens invoeren. Sensoren in het wegdek meten hoe groot de wieldruk is, en overtreders krijgen automatisch een bon.

Sinds september 1997 is al enige ervaring opgedaan met dergelijke systemen langs de A15 en A16. Deze weigh-in-motion opstellingen zijn echter vrij onnauwkeurig en vooral bedoeld om voorselecties voor de politiecontroles te maken. De systemen die Netelenbos op het oog heeft gaan veel verder.
Rek

Desgevraagd vertelt Ronald Henny, ex-TU medewerker en nu werkzaam bij de Dienst Weg- en Waterbouw, dat het meten sec niet zo’n probleem is. De weegsensoren berusten op bewezen technieken. ,,Je kunt bijvoorbeeld weegplaten gebruiken. Daarop zitten rekstrookjes, heel dunne draadjes in een zigzagvorm, die langer worden als de plaat onder belasting doorbuigt. De weerstand van de strookjes verandert hierdoor, en dat is een maat voor het gewicht van de vrachtauto. En bij piëzo-elektrische en capacitatieve sensoren treedt onder druk een verandering in de elektrische lading op.”

De piëzo-elektrische modellen zijn makkelijk in kabelvorm te gieten, en kunnen dus zo het asfalt in. Lijnsensoren, heten ze dan. Een nieuwe ontwikkeling in deze tak van sport is de toepassing van glasvezel. Henny: ,,Daar gaat licht van verschillende frequenties doorheen. Als de kabel wordt ingedrukt, weerkaatst het licht op de andere manier. Daaruit kun je het gewicht ook weer bepalen.”

De sensoren zijn het probleem dus niet. Wat de gewichtsbepaling van rijdende vrachtauto’s zo lastig maakt, is het feit dat ze, wel rijden. ,,Bij bewegende voertuigen heb je niet alleen met de nauwkeurigheid van het meetsysteem te maken, maar ook met variaties in de dynamische belasting. Die zijn onder meer afhankelijk van het wegdek, de banden en de vering. Er zit nog wel een stuk ontwikkeling in voor je de metingen direct kunt gebruiken om bonnen uit te schrijven.”

Er liggen natuurlijk al oplossingen in de kast. ,,Je kunt meerdere sensoren gebruiken en de meetresultaten middelen. Dan kom je aardig in buurt van het statische gewicht. Verder kun je het dynamische spectrum van de vrachtauto bepalen, en daarmee de meetgegevenscorrigeren.” Waar de keuze uiteindelijk op zal vallen, kan Henny echter niet zeggen. ,,Die beslissing is niet aan mij.”

Redacteur Redactie

Heb je een vraag of opmerking over dit artikel?

delta@tudelft.nl

Comments are closed.