Ik slijt mijn dagen in ledigheid. Ik bevind mij in de doldrums van mijn studietijd. Alle vakjes gedaan, slechts het afstuderen voor de boeg. Niets te doen, behalve bedenken waar ik me het komende jaar mee bezig wil houden.

Vrijdagmiddag om half vijf werd ik gewaarschuwd door de jongens van Telematica. Als ik mijn bestand niet wilde kwijtraken moest ik snel saven, uitloggen en de pc uitzetten, want het netwerk ging plat.

Benchmarking, front-office, back-office, win-win-situatie, span of control, wie de bedrijfsblabla zat is, moet dit niet lezen.

Elk beestje moet een naam hebben. Zo ook de cluster waarin wij op gaan. Die heet voortaan: Informatietechnologie en Systemen. Dure plicht riep mij naar de onthulling van de naam op de voorgevel van ons gebouw.

Toen ik zes jaar geleden een strandtas van golfkarton waar vijf flesjes zonnebrandolie van Nivea inpasten moest ontwerpen, was voor mij de maat vol. De studie industrieel ontwerpen was weliswaar fantastisch, maar ik dacht dat ik in ontwikkelingslanden van beter nut zou kunnen zijn.

Het artikel betreffende de chipkaart (delta 25, Pagina 7) is niet compleet. De campus/chipkaart heeft namelijk nog veel meer nadelen door de manier van werken bij de CSA.