Vuile was naar mama

Precies wat de vaders en moeders op de door studievereniging Leeghwater georganiseerde ouderdag willen horen natuurlijk. Op de volgende koffievisite bij de buren kan er bij het rondje pronken-met-de-kinderen met vers kruit geschoten worden: onze zoon studeert niet alleen werktuigbouwkunde aan de TU Delft, hij wordt schepper van de toekomst!

Voor sommige ouders is het duidelijk de eerste keer sinds lange tijd dat zij weer in een collegezaal zitten. Om de vijf minuten gaat er wel ergens een mobiele telefoon af, meestal gevolgd door een aandoenlijk tafereeltje waarbij moeder wanhopig in haar handtas graait en zoonlief aan haar zijde wegduikt met een zij-hoort-niet-bij-mij-blik in de ogen.

Het middagprogramma bestaat uit een rondleiding in kleine groepjes langs bezienswaardigheden in de faculteit. Maurits Pannenborg legt zijn moeder uit hoe een CNC-draaimachine werkt. ,,Heb je bij andere materialen ook ander gereedschap nodig?” vraagt ze geïnteresseerd. Ze heeft in de loop der jaren al behoorlijk wat ervaring met communiceren met techneuten opgebouwd. Haar man studeerde in Delft en ook een oudere zoon koos voor de TU. Heeft ze het zwaar nu de jongste de deur uit is? ,,Ik mis hem natuurlijk wel. Maar hij is al mijn derde kind dat het huis uit is, dus ik ben er aan gewend. Echt last van het lege-nestsyndroom heb ik dus niet.” Zoals elke moeder, maakt ze zich zich af en toe wel zorgen. ,,De studie is volgens mij wel heel erg moeilijk, ik hoop dat hij het aankan.” Gaat het niet zo goed met de studie dan, Maurits? ,,Laten we het daar maar niet over hebben”, bromt hij. Voor een reprimande van zijn moeder hoeft hij voorlopig gelukkig nog niet bang te zijn. ,,Ik begrijp best dat al die andere dingen die bij studeren horen ook heel belangrijk zijn hoor”, zegt ze met een knipoog.

In de hal van de faculteit treffen we Sytse Faber die zijn vader en moeder een privé-rondleiding geeft. Trots vertelt zijn moeder dat hij binnenkort het ouderlijk huis gaat verlaten en op zichzelf gaat wonen in Delft. Moet hij vanaf dan ook zijn eigen was doen, mevrouw Faber? ,,Nee hoor, dat doe ik graag voor hem”, glimlacht ze. Sytse lijkt gerustgesteld: deze ‘schepper van de toekomst’ mag zijn vuile was nog even mee naar mama nemen.

,,De werktuigbouwer is de drager van de welvaart, pijler onder de economie, schepper van de toekomst”, oreert Wim Thijs terwijl hij futuristische plaatjes toont van lopende robots en micromotoren. Precies wat de vaders en moeders op de door studievereniging Leeghwater georganiseerde ouderdag willen horen natuurlijk. Op de volgende koffievisite bij de buren kan er bij het rondje pronken-met-de-kinderen met vers kruit geschoten worden: onze zoon studeert niet alleen werktuigbouwkunde aan de TU Delft, hij wordt schepper van de toekomst!

Voor sommige ouders is het duidelijk de eerste keer sinds lange tijd dat zij weer in een collegezaal zitten. Om de vijf minuten gaat er wel ergens een mobiele telefoon af, meestal gevolgd door een aandoenlijk tafereeltje waarbij moeder wanhopig in haar handtas graait en zoonlief aan haar zijde wegduikt met een zij-hoort-niet-bij-mij-blik in de ogen.

Het middagprogramma bestaat uit een rondleiding in kleine groepjes langs bezienswaardigheden in de faculteit. Maurits Pannenborg legt zijn moeder uit hoe een CNC-draaimachine werkt. ,,Heb je bij andere materialen ook ander gereedschap nodig?” vraagt ze geïnteresseerd. Ze heeft in de loop der jaren al behoorlijk wat ervaring met communiceren met techneuten opgebouwd. Haar man studeerde in Delft en ook een oudere zoon koos voor de TU. Heeft ze het zwaar nu de jongste de deur uit is? ,,Ik mis hem natuurlijk wel. Maar hij is al mijn derde kind dat het huis uit is, dus ik ben er aan gewend. Echt last van het lege-nestsyndroom heb ik dus niet.” Zoals elke moeder, maakt ze zich zich af en toe wel zorgen. ,,De studie is volgens mij wel heel erg moeilijk, ik hoop dat hij het aankan.” Gaat het niet zo goed met de studie dan, Maurits? ,,Laten we het daar maar niet over hebben”, bromt hij. Voor een reprimande van zijn moeder hoeft hij voorlopig gelukkig nog niet bang te zijn. ,,Ik begrijp best dat al die andere dingen die bij studeren horen ook heel belangrijk zijn hoor”, zegt ze met een knipoog.

In de hal van de faculteit treffen we Sytse Faber die zijn vader en moeder een privé-rondleiding geeft. Trots vertelt zijn moeder dat hij binnenkort het ouderlijk huis gaat verlaten en op zichzelf gaat wonen in Delft. Moet hij vanaf dan ook zijn eigen was doen, mevrouw Faber? ,,Nee hoor, dat doe ik graag voor hem”, glimlacht ze. Sytse lijkt gerustgesteld: deze ‘schepper van de toekomst’ mag zijn vuile was nog even mee naar mama nemen.