Campus

China town op Katendrecht

Prof.ir. Adriaan Geuze kwam superlatieven tekort. ‘Briljant’ was zijn meest behoudende kwalificatie van het werk van pupil Marten de Jong. Ook ‘erotisch’ en ‘orgastisch’ rolden over zijn lippen tijdens De Jong’s afstudeerpresentatie.

br />
Bij binnenkomst krijgen de toeschouwers een 3D-bril in de hand gedrukt, zo een met een rood en een groen glas. Terwijl de zaal volstroomt, hangt examenkandidaat Marten de Jong aan een mobieltje en vraagt vertwijfeld of zijn afstudeerbegeleider al onderweg is. Voor zijn neus staat een maquette: een grote grijze kolos.

Het is een graansilo in het Rotterdamse havengebied Katendrecht waarin De Jong een Chinees centrum onderbracht. De silo is een spectaculair geval. Meer dan zestig zeshoekige betonnen pijpen van 35 meter hoog zijn in een honingraatstructuur gerangschikt. Elke pijp is vierenhalve meter in doorsnee. Een grote betonnen bijenkorf waar De Jong twee theaterzalen, een lobby en een aantal balkons in kwijt moest.

Katendrecht was een havengebied in Rotterdam. Het vele laden en lossen langs het water maakte het stadsdeel tot een aantrekkelijke vestigingsplaats. Zo huisde er ooit een China town, de eerste in Nederland. Daarnaast stond het gebied bekend om de prostitutie. Daar is nu niet veel meer van over. ,,Er is nog een enkele tippelaarster te vinden, maar met het in onbruik raken van de havens is de stedelijke functie grotendeels verloren gegaan.”

De Jong begon dan ook met een stedenbouwkundig plan, teneinde Katendrecht weer op poten te krijgen. ,,Met vijf man zijn we aan een ‘Katendrecht-atelier’ begonnen. Het idee was dat we vanuit een bepaalde visie ieder zelfstandig een deel van Katendrecht onder handen zouden nemen en dat vervolgens gezamenlijk zouden presenteren als een nieuw totaalplan voor het gebied.”
Solo

Het liep anders. Het gezamenlijk ontwikkelen van een visie bleek een moeilijke opgave. ,,Misschien waren we te eigenzinnig. In ieder geval schoot het helemaal niet op.”

En opschieten was iets dat hoog op het prioriteitenlijstje stond. De Jong’s vriendin woont in Finland en het afstuderen bleek een eenzame exercitie. Daarom besloot hij niet op de anderen te wachten en solo verder te gaan.

Hoewel het totale ontwerp veel meer omvatte, richtte De Jong zich voornamelijk op de silo. Hij wilde figuren gaan zagen uit de betonnen pijpen in het bestaande gebouw. ,,Met mijn constructiebegeleider heb ik gekeken naar het maximale volume dat ik uit de honingraatstructuur kon zagen zonder dat de hele boel instortte. Binnen die grenzen ben ik gaan puzzelen.” Het leverde maquettes en computersimulaties op met spectaculaire en ingewikkelde ruimtes die doen denken aan Antoni Gaudi en Gothische kathedralen.

Een computersimulatie maken van het gebouw bleek een crime.Zeshoekige kokers die door tweevoudig gekromde vlakken worden doorsneden laten zich niet gemakkelijk binair weergeven. Maar het eindresultaat mag er zijn. In collegezaal C barst tijdens zijn afstudeerpresentatie applaus en gejuich los na de vertoning van de simulatiefilm, een driedimensionale wandeling van drieënhalve minuut door de lobby, kleine en grote zaal, over de loopbruggen en naar de balkons. Uitsmijter van de film is een sprong naar beneden die aan enkele mensen in de collegebanken een kreet van afgrijzen ontlokt.
Soul

Zoals elke afstudeerder kende De Jong zijn ups en downs. Ergens in maart liep het ontwerpproces spaak. ,,Op een dag ben ik toen bij alledrie mijn begeleiders langs gegaan, en heb gezegd: ‘Ik weet het niet meer, zeg het maar’. Geuze pakte toen een van mijn schetsen en begon borsten op de gebouwen te tekenen. Hij kan heel goed tekenen, dus dat werden mooie borsten, met schaduw enzo.” Geuze wilde soul en overtuiging. ,,Ik moest meer lef hebben, meer durven.”

De motivatiesessie miste zijn uitwerking niet. ,,Ik had eigenlijk nog nooit een kromme lijn getekend”, en met een knikje naar zijn maquette: ,,Moet je nu eens zien.” Het tekent de aanpak van Geuze. Wie bij hem afstudeert moet ‘met de ballen op tafel’, aldus De Jong.

Dat doet Geuze in zekere zin zelf ook bij de beoordeling. Hij spreekt over de spanning tussen de starre, strakke vormen van de silo en de zachte, amorfe vormen van de zalen daarin. Liefdevol glijden zijn handen over de bollingen en hollingen van de ‘negatieve’ maquette, die de uitgeholde vormen weergeeft. ,,Erotisch”, is Geuze’s oordeel. Nog explicieter is hij wanneer de foto’s uit de daglichtkamer ter sprake komen. De plaatjes die een overtuigend beeld geven van de lichtval in de grote zaal hadden op Geuze een ‘welhaast orgastische’ uitwerking. De Jong voelt zich duidelijk een beetje opgelaten bij deze lofuitingen.

Nu is hij alweer bezig met een volgend project: volgende week emigreert hij naar Finland. En hij moet al zijn spullen nog pakken.

Prof.ir. Adriaan Geuze kwam superlatieven tekort. ‘Briljant’ was zijn meest behoudende kwalificatie van het werk van pupil Marten de Jong. Ook ‘erotisch’ en ‘orgastisch’ rolden over zijn lippen tijdens De Jong’s afstudeerpresentatie.

Bij binnenkomst krijgen de toeschouwers een 3D-bril in de hand gedrukt, zo een met een rood en een groen glas. Terwijl de zaal volstroomt, hangt examenkandidaat Marten de Jong aan een mobieltje en vraagt vertwijfeld of zijn afstudeerbegeleider al onderweg is. Voor zijn neus staat een maquette: een grote grijze kolos.

Het is een graansilo in het Rotterdamse havengebied Katendrecht waarin De Jong een Chinees centrum onderbracht. De silo is een spectaculair geval. Meer dan zestig zeshoekige betonnen pijpen van 35 meter hoog zijn in een honingraatstructuur gerangschikt. Elke pijp is vierenhalve meter in doorsnee. Een grote betonnen bijenkorf waar De Jong twee theaterzalen, een lobby en een aantal balkons in kwijt moest.

Katendrecht was een havengebied in Rotterdam. Het vele laden en lossen langs het water maakte het stadsdeel tot een aantrekkelijke vestigingsplaats. Zo huisde er ooit een China town, de eerste in Nederland. Daarnaast stond het gebied bekend om de prostitutie. Daar is nu niet veel meer van over. ,,Er is nog een enkele tippelaarster te vinden, maar met het in onbruik raken van de havens is de stedelijke functie grotendeels verloren gegaan.”

De Jong begon dan ook met een stedenbouwkundig plan, teneinde Katendrecht weer op poten te krijgen. ,,Met vijf man zijn we aan een ‘Katendrecht-atelier’ begonnen. Het idee was dat we vanuit een bepaalde visie ieder zelfstandig een deel van Katendrecht onder handen zouden nemen en dat vervolgens gezamenlijk zouden presenteren als een nieuw totaalplan voor het gebied.”
Solo

Het liep anders. Het gezamenlijk ontwikkelen van een visie bleek een moeilijke opgave. ,,Misschien waren we te eigenzinnig. In ieder geval schoot het helemaal niet op.”

En opschieten was iets dat hoog op het prioriteitenlijstje stond. De Jong’s vriendin woont in Finland en het afstuderen bleek een eenzame exercitie. Daarom besloot hij niet op de anderen te wachten en solo verder te gaan.

Hoewel het totale ontwerp veel meer omvatte, richtte De Jong zich voornamelijk op de silo. Hij wilde figuren gaan zagen uit de betonnen pijpen in het bestaande gebouw. ,,Met mijn constructiebegeleider heb ik gekeken naar het maximale volume dat ik uit de honingraatstructuur kon zagen zonder dat de hele boel instortte. Binnen die grenzen ben ik gaan puzzelen.” Het leverde maquettes en computersimulaties op met spectaculaire en ingewikkelde ruimtes die doen denken aan Antoni Gaudi en Gothische kathedralen.

Een computersimulatie maken van het gebouw bleek een crime.Zeshoekige kokers die door tweevoudig gekromde vlakken worden doorsneden laten zich niet gemakkelijk binair weergeven. Maar het eindresultaat mag er zijn. In collegezaal C barst tijdens zijn afstudeerpresentatie applaus en gejuich los na de vertoning van de simulatiefilm, een driedimensionale wandeling van drieënhalve minuut door de lobby, kleine en grote zaal, over de loopbruggen en naar de balkons. Uitsmijter van de film is een sprong naar beneden die aan enkele mensen in de collegebanken een kreet van afgrijzen ontlokt.
Soul

Zoals elke afstudeerder kende De Jong zijn ups en downs. Ergens in maart liep het ontwerpproces spaak. ,,Op een dag ben ik toen bij alledrie mijn begeleiders langs gegaan, en heb gezegd: ‘Ik weet het niet meer, zeg het maar’. Geuze pakte toen een van mijn schetsen en begon borsten op de gebouwen te tekenen. Hij kan heel goed tekenen, dus dat werden mooie borsten, met schaduw enzo.” Geuze wilde soul en overtuiging. ,,Ik moest meer lef hebben, meer durven.”

De motivatiesessie miste zijn uitwerking niet. ,,Ik had eigenlijk nog nooit een kromme lijn getekend”, en met een knikje naar zijn maquette: ,,Moet je nu eens zien.” Het tekent de aanpak van Geuze. Wie bij hem afstudeert moet ‘met de ballen op tafel’, aldus De Jong.

Dat doet Geuze in zekere zin zelf ook bij de beoordeling. Hij spreekt over de spanning tussen de starre, strakke vormen van de silo en de zachte, amorfe vormen van de zalen daarin. Liefdevol glijden zijn handen over de bollingen en hollingen van de ‘negatieve’ maquette, die de uitgeholde vormen weergeeft. ,,Erotisch”, is Geuze’s oordeel. Nog explicieter is hij wanneer de foto’s uit de daglichtkamer ter sprake komen. De plaatjes die een overtuigend beeld geven van de lichtval in de grote zaal hadden op Geuze een ‘welhaast orgastische’ uitwerking. De Jong voelt zich duidelijk een beetje opgelaten bij deze lofuitingen.

Nu is hij alweer bezig met een volgend project: volgende week emigreert hij naar Finland. En hij moet al zijn spullen nog pakken.

Redacteur Redactie

Heb je een vraag of opmerking over dit artikel?

delta@tudelft.nl

Comments are closed.